Η Σκιά του Καραγκιόζη

Το γλυπτό αυτό έγινε με αφορμή μια εσπερίδα της Ακαδημίας Ποίησης και Παραμυθιού με τίτλο «Ο Καραγκιόζης στη χώρα των κουδουνιών».

Και σκέφτηκα ότι, ίσως, ο Καραγκιόζης δεν βρέθηκε ποτέ πραγματικά έξω από αυτή τη χώρα. Γιατί το κουδούνι δεν είναι μόνο ένας ήχος. Είναι κάλεσμα. Είναι προειδοποίηση. Είναι ξύπνημα.
Κι ο Καραγκιόζης, με τον δικό του τρόπο, αυτό έκανε πάντοτε: έκρουε τον κώδωνα.

Με το γέλιο. Με τη σάτιρα. Με την υπερβολή. Και πολλές φορές με εκείνη την παράξενη αλήθεια που μπορείς να πεις μόνο όταν την κρύψεις μέσα σ’ ένα αστείο. Γι’ αυτό και στο έργο μου θέλησα να τον αντιμετωπίσω κάπως διαφορετικά.

Στο κέντρο του γλυπτού βρίσκεται μια χρυσή κορνίζα. Η χρυσή κορνίζα παραπέμπει συνήθως σε κάτι πολύ διαφορετικό από τον Καραγκιόζη. Σε παλιά ανάκτορα, σε επίσημα πορτρέτα, σε βασιλιάδες, σε άρχοντες, σε ανθρώπους εξουσίας. Εγώ όμως θέλησα μέσα σ’ αυτή την κορνίζα να τοποθετήσω συμβολικά τον Βασιλιά Καραγκιόζη. Έναν βασιλιά χωρίς παλάτι. Χωρίς θρόνο. Χωρίς χρήματα. Χωρίς εξουσία. Και ίσως, ακριβώς γι’ αυτό, έναν βασιλιά που έχει το μεγαλύτερο προνόμιο από όλους: την ελευθερία να μιλά.

Ίσως γι’ αυτό ο Καραγκιόζης επιβίωσε τόσα χρόνια. Το γλυπτό δεν κατασκευάστηκε από καινούργιες, άψογες φιγούρες. Χρησιμοποίησα προσχέδια, αποκόμματα και κομμάτια από φιγούρες του καραγκιοζοπαίχτη Απόστολου Δομτσίδη. Υλικά που είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί ή που είχαν περισσέψει από τη διαδικασία δημιουργίας.

Ο Καραγκιόζης λοιπόν, δημιουργείται κατά κάποιον τρόπο, από τα ίδια του τα θραύσματα και είναι πάντα δίπλα μας και κρούει τον κώδωνα… Έεϊ, κάτι δεν πάει καλά εδώ…