Οι Χαραμάδες του Έρωτα

Κι όταν το φως

περνά απ’ τις χαραμάδες,

παιχνίδια κάνει το μυαλό

και το μελάνι αράδες…

Στάλες φωτός ανελέητα

χτυπούσαν το κορμί της,

κείνη τη μέρα.

Πόνο δεν ένιωθε!

Μονάχα ο πόθος την κυρίευε…

Και χόρευε μπρος το σχεδόν κλειστό παντζούρι…

Ερωτικά!

Τόσο, που άνθρωπος

δεν θα μπορούσε ν’ αντισταθεί

σ’ εκείνη τη σκιά!